بسوی نور
بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را
پدیده ای بنام پارلمان و شوراھا در سراسر جھان خود نشانگر نیاز بشر مدرن به این امر است . ولی این امر مستلزم یک شرط مقدماتی می باشد و آن صدق و ھمدلی و اعتماد بین افراد می باشد . درست به ھمین دلیل قرآن کریم مؤمنان را به این امر عظیم دعوت کرده است که دارای قدرت صدق و اعتماد به ھمدیگرند .
در غیر اینصورت مشاوره ھا چه بصورت خصوصی و چه جمعی و پارلمانی و حزبی مبدّل به کذاب ترین روابط و پدیده ھای اجتماعی می شوند که نه تنھا مشکل را حل نمی کنند که خود مولّد مشکلات و معماھائی لاینحل ھستند . ھمانطور که یک رابطه ریائی و غیر قابل اعتماد در ھر جائی باعث و بانی معضلاتی بزرگ است که به کل جامعه سرایت می کند .
مشاوره مفید و خلاق و کارگشا محصول اعتماد و ایمان و محبت متقابل است در غیر اینصورتکانونھای فساد و فتنه و توطئه بر علیه دیگران است . آنان که بر اھمیت مشورت و شوراھا و جمعیتھا پا می فشارند بایستی حقوق معنوی آنرا ھم درک و فراھم کنند و این روابط و اجتماعات را بر مقعد صدق بنشانند .
در جائی که ایمان وصدق نباشد اسرار مردم وسیله اغراض و منافع نامشروع افراد می گردد . اصولاً کسی که مشورت می کند اگر صادق نباشد خودش فریب میخورد . کسی که درد و مشکل را با دیگری در میان می نھد اگر صادق باشد و اعتماد کند ھر چند که طرف مقابل ، انسان قابل اعتمادی نباشد باز ھم راھی می یابد و سود می کند .
در امر شوراھا و انتخابات مجالس اصل اول و شرط اول بایستی صدق نمایندگان باشد . کسیکه بھر روشی ھزینه می کند تا رأی بیاورد نمی تواند انسان صادقی باشد .
علی (ع) می فرماید . «ھیچکس بخاطر اینکه خواست عالم ،عارف ،قدیس و انسانی مخلص شود نشد » زیرا کسی که پیشاپیش می داند که علم و عرفان و قداست و اخلاص چیست پس به این مقام . رسیده است و نیازی برای رسیدن به آن ندارد . انسانھای جاودانه تاریخ بشری ھر یک اسوه ای از آرمانھای بشری ھستند که بواسطه عشق به صداقت و جھاد برعلیه خود پرستی و عطش بسوی جھانی برتر رنجھا کشیده و بتدریج از مظاھر ارزشھائی شده اند که خودشان نیز قبلا درباره اش کمترین تصّوری نداشته اند . این صفات و مقامات معنوی از جانب خداوند بعنوان اجر تلاشھائی که نموده اند به آنان داده شده است . بیزاری از دروغ و ریا و تجاوز و ستم و دنیا پرستی و ... آنان را به وادی برتری انداخته و مواجه با گنجھائی غیر قابل تصوّر ساخته است که گنجھائی عرفانی و روحانی ھستند . ھرگز نمی توان برای معانی و ارزشھای عرفانی در نزد خود برنامه ریزی نمود الّا اینکه به بطالت می رسد . ھمه ایده ھا و آرمانھای از پیش برنامه ریزی شده بشری محکوم به جھل و جنون و ناکامی مضاعفی شده اند . این یک اصل انسان شناسی در قلمرو حق جوئی و آرمان گرائی بشر است . آنانکه در قلمرو معنویت و عرفان در سودای برنامه ھا و منافعی برای خود ھستند از جمله بزرگترین رسوایان و زیانکاران جھانند .
و در عین حال ھمه حاکمان جوامع نیز بر حکمتی حکومت می کنند که خود از آن غافلند . ھر حکومتی به مثابۀ حاکمیت نفس اماره مردم بر مردم است و اینست که علی (ع) میفرماید که«ھر ملّتی لایق حکومت خویش است» به ھمین دلیل ھر گاه بقول قرآن ، نفس مردم تغییر کند حکومت ھم تغییر می کند . بنابراین حکومت ھا ھم دارای ماھیت عرفانی ھستند . ھر حکومتی جمال آشکار نفس مردم آن جامعه است اگر بد است و یا خوب است . ھر که به حکومت فحش میدھد در واقع بخودش فحش می دھد . و امّا عارفلن نیز حکومت خاص خود را دارند و آن قلوب مردم است .
به فرموده امام خمينی عاشق پروردگار باشيد تا معشوق خلق گرديد
و از میان تمامی صفات انسانی شاید بتوان گفت که تنھا صفتی که ھمیشه از چشم مردم ارج نھادهشده و حرمت آفرین بوده است ھمانا قدرت بوده است . بشر ھمیشه از ضعف چه در خود و چه در نزد دیگران منزجر بوده است و تمامی تلاشھای بشر در طول زندگی کسب قدرتھای متفاوت است : قدرتھای معنوی و قدرتھای مادی . در دوران سنّت به سبب اینکه بشر در مقابلۀ با بلایا و مصائبی که از بیرون بر وی وارد میشد ، ضعیف بود، به خداوند و قدرتھای معنوی برخاسته از نزدیکی با وی نیازمند بودو به تمامی کسانی که دارای چنین قدرتھای معنوی بودند حرمت می گذاشت. حرمتی که برخاسته از ضعف خود و قدرت آنان بود. اما با رشد علوم وتکنولوژ ی به میزانی که بشر خود را در مقابلۀ با بلایا و مشکلات بیرونی ، قدرتمند یافت دیگر از خداوند و قدرتھای معنوی برخاستۀ از وی بی نیاز شد و ھمین بی نیازی ، وجود صفات معنوی را برایش بی ارزش ساخت . در دوران سنّت دو گروه افراد در نزد مردم دارای آبرو و حرمت بودند :
١- حاکمان و شاھان که دارای قدرتھای دنیوی بودند .
٢-مؤمنان که دارای قدرتھای معنوی بودند .
و عامه مردم با رو کردن به این دو گروه تلاشمی کردند که مشکلات و مسائل خود را حل و فصلکنند . اما در دوران مدرنیته بواسطۀ پیشرفت علوم و تکنولوژ ی، کسب قدرتھای دنیوی امری ھمه گیرشد و ھر کس بواسطۀ تلاشھای دنیوی خود می توانست به این قدرتھا دست یابد و سپس با کسب این قدرتھای دنیوی که در میزان پول متمرکز بود بر تمامی بلایا و مشکلات بیرونی خود فائق آید و ھر چه علوم و تکنولوژ ی پیشرفته تر گشت تکبر بشرو بی نیازی وی از خداوند و معنویت نیز بیشتر گشت و تمامی آبرو در میزان قدرت دنیوی متمرکز شد .
بطور مثال اگر ما ملاک آبرو را در کشورھای پیشرفته ایی چون آمریکا با کشورھای جھان سوم چون ایران مقایسه کنیم بطور واضح می بینیم که در این کشورھای پیشرفته، ملاک آبرو تنھا پول است اما در کشورھای جھان سوم ھنوز ملاک ھای معنوی برای کسب آبرو کاملاً از میان نرفته است و حداقل در شھرستانھا ھنوز داشتن صفات دینی و انسانی تا حدی آبروآفرین است اما ھرچه به سمت شھرھای بزرگتر و پیشرفته تر می رویم ملاکھای معنوی کم رنگ تر می شود . در واقع باید گفت در دوران سنّت ھر فردی در کسب صفات انسانی و فضایل دینی می توانست دارای دو نیت باشد : کسب آبرو در نزد خدا و کسب آبرو در نزد خلق خدا. اما در دوران مدرنیته با رشد علوم و تکنولوژی ،خداوند شرایطی فراھم کرد که نیت ھر فردی در کسب فضائل دینی تنھا تقرب به خداوند باشد و بدینگونه راه اختلاط خدا و خلق را برای بشر بست و تنھا نیت خالصانه را که تنھا او را مد نظر داشت پذیرفت. و بدینگونه امروزه ھر بشری براحتی میتواند تکلیف دین داری و بی دینی خود را مشخص کند زیرا فردی که برای محبوبیّت وآبرو در نزد مردم تلاش می کند برای رسیدن به این آبرو که ھمان کسب قدرتھای دنیوی است ناچار است که دروغ بگوید ، دزدی کند ، خیانت کند و... و کسی که برای کسب آبرو در نزد خداوند تلاش می کند که حاصل این آبرو وجود صفاتی چون صداقت و پاکی ،تواضع و.. است باید بداند از چشم مردم بی آبرو می شود زیرا امروزه ما در دورانی زندگی میکنیم که صداقت و پاکی را حماقت و بلاھت و جنون می خوانند . به ھر حال بشر برای زندگی در دنیا نیازمند احساسوجود است و احساسوجود نیز حاصل محبوبیت است یعنی حاصل آبرو که این آبرو یا در نزد خداست و یا خلق خدا . در دوران سنّت، آبرو داری در نزد خدا و خلق مخلوط بود اما در دوران مدرنیته شرایطی فراھم آمد که بین این دو آبرو تفکیک انجامشد و این دو آبرو در تضاد با ھم قرار گرفتند . کسی که می خواھد در نزد مردم آبروداری کند آبرویشدر نزد خدا می رود و کسیکه میخواھد در نزد خدا آبرو داری کند در نزد مردم آبرویش می رود .
اما شما کدام آبرو را می پسندید؟
| Design By : Pichak |


